سیاست داخلی و اختلافات میان جریان‌های سیاسی

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی، رامین خدنگی دبیر این جمعیت در استان اردبیل در یادداشتی نوشت:سیاست داخلی ایران در مقطع کنونی بیش از آنکه صرفاً صحنه رقابت میان دو اردوگاه سنتی «اصلاح‌طلب» و «اصولگرا» باشد، به مجموعه‌ای از اختلافات درون‌جریانی، میان مراکز مختلف قدرت تبدیل شده است اختلاف بر سر سیاست‌های اقتصادی، نحوه مواجهه با آمریکا و غرب، مدیریت بحران‌های امنیتی، همواره بخشی از انتظارات مردم از سیاست داخلی و دولت می باشد.

در این میان، دولت مسعود پزشکیان در موقعیتی قرار گرفته که از یک سو با حمایت بخش‌هایی از جریان اصلاح‌طلب و میانه‌رو به قدرت رسید و بر مفاهیمی مانند «وفاق» و کاهش تنش تأکید کرد؛ اما از سوی دیگر، مجلس و بخش قابل‌توجهی از ساختار سیاسی در اختیار نیروهای محافظه‌کار قرار دارد. بنابراین دولت برای پیشبرد سیاست‌های خود ناچار به تعامل با جریاناتی است که در بسیاری از موضوعات، نگاه متفاوتی دارند.

یکی از مهم‌ترین محورهای اختلاف، نحوه مواجهه با غرب و مذاکره با آمریکا است. در جریان محافظه‌کار نیز یکدستی کامل وجود ندارد. بخشی از نیروهای تندرو، به‌ویژه نزدیک به جبهه پایداری، نسبت به دادن امتیاز در مذاکرات و هرگونه توافق با آمریکا بدبین‌اند؛ در مقابل، بخشی از نیروهای محافظه‌کار و حامیان دولت، مذاکره را ابزاری برای کاهش فشار اقتصادی و دستیابی به توافق می‌دانند. گزارش‌های اخیر نیز از وجود اختلاف میان این طیف‌ها درباره هدف نهایی و نحوه پایان دادن به رویارویی با آمریکا حکایت دارد.درون اردوگاه اصولگرایی نیز اختلافات قابل مشاهده است. در ماه‌های اخیر، انتقاد برخی چهره‌های محافظه‌کار از حملات تند برخی نمایندگان به دولت پزشکیان نشان داده که بخشی از اصولگرایان نیز نسبت به پیامدهای رادیکال‌شدن فضای سیاسی نگران‌اند.

بخشی از جامعه از دولت پزشکیان انتظار تغییرات گسترده‌تری در سیاست داخلی، اقتصاد و روابط خارجی دارد، در حالی که اختیارات رئیس‌جمهور در ساختار سیاسی ایران محدود به قوه مجریه نیست و تصمیم‌گیری در حوزه‌هایی مانند سیاست‌های کلان امنیتی و خارجی در اختیار نهادهای دیگری نیز قرار دارد. همین مسئله می‌تواند فاصله میان وعده‌های انتخاباتی و امکان اجرای آنها را افزایش دهد.

دولت پزشکیان تلاش کرده از طریق «وفاق» دامنه این اختلافات را مدیریت کند، اما میزان موفقیت این رویکرد به مجموعه‌ای از عوامل زیر بستگی دارد: وضعیت اقتصادی، نتیجه مذاکرات خارجی، رابطه دولت با مجلس، میزان همراهی جریان‌های محافظه‌کار و همچنین واکنش جامعه به عملکرد حکومت.
بنابراین، صحنه سیاست داخلی ایران در حال حاضر نه یک دوگانه ساده میان اصلاح‌طلبان و اصولگرایان، بلکه شبکه‌ای از ائتلاف‌ها، اختلافات و رقابت‌های درون‌جناحی است؛ شبکه‌ای که تحولات اقتصادی و بحران‌های خارجی می‌توانند در مدت کوتاهی آرایش آن را تغییر دهند.