مقاومت؛ جنگ طلبی نیست، مسئولیت در برابر وطن است

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی مصطفی نباتی نژاد دبیر این جمعیت در استان اصفهان در یادداشتی نوشت :جنگ، تلخ‌ترین تجربه‌ای است که هر ملتی می‌تواند با آن روبه‌رو شود. هیچ انسان عاقلی جنگ را دوست ندارد و هیچ خانواده‌ای آرزوی شنیدن صدای انفجار، از دست دادن عزیزان یا ناامن شدن سرزمینش را ندارد. بنابراین، صلح، خواسته طبیعی همه ماست. اما پرسش اینجاست که آیا صلح فقط با سخن گفتن از صلح به دست می‌آید؟

پس از تجاوز اخیر به کشورمان، بار دیگر عده‌ای هر سخن از مقاومت و دفاع را به جنگ‌طلبی تعبیر کردند. گویی اگر ملتی از حق دفاع خود سخن بگوید، خواهان ادامه جنگ است. این برداشت، بیش از آنکه واقع‌بینانه باشد، نادیده گرفتن تفاوت میان آغاز جنگ و ایستادگی در برابر تجاوز است.

مقاومت یعنی نپذیرفتن زور؛ یعنی دفاع از خانه، امنیت و استقلال. همان‌گونه که هیچ‌کس از صاحب خانه‌ای که در برابر مهاجم از خانواده خود دفاع می‌کند، جنگ‌طلب نمی‌سازد، دفاع یک ملت از سرزمینش نیز جنگ‌طلبی نیست. جنگ را متجاوز آغاز می‌کند، اما پایان دادن به طمع متجاوز، نیازمند ایستادگی است.

تجربه تاریخ نیز همین را می‌گوید. ملت‌هایی که در برابر تجاوز عقب نشستند، معمولاً به صلح نرسیدند؛ بلکه خواسته‌های بیشتری بر آنان تحمیل شد. در مقابل، ملت‌هایی که با حفظ وحدت و اقتدار از حقوق خود دفاع کردند، توانستند امنیت و استقلال خود را حفظ کنند. صلح پایدار، زمانی شکل می‌گیرد که دشمن مطمئن باشد هزینه تجاوز بسیار سنگین خواهد بود.

اما جنگ امروز تنها در میدان نبرد جریان ندارد. شاید مهم‌تر از حمله نظامی، تلاش برای ایجاد ناامیدی، اختلاف و بی‌اعتمادی در داخل کشور باشد. دشمن می‌داند اگر جامعه‌ای از درون دچار چنددستگی شود، رسیدن به اهدافش آسان‌تر خواهد شد. به همین دلیل، روی اختلاف‌های سیاسی، نارضایتی‌ها و شکاف‌های اجتماعی سرمایه‌گذاری می‌کند تا سرمایه بزرگ یک ملت، یعنی انسجام ملی را تضعیف کند.

در چنین شرایطی، مسئولیت همه ما سنگین‌تر می‌شود. طبیعی است که در هر جامعه‌ای اختلاف سلیقه و نقد وجود داشته باشد و این نشانه پویایی جامعه است؛ اما هنگامی که امنیت و تمامیت کشور هدف قرار می‌گیرد، منافع ملی باید بر اختلاف‌های سیاسی و جناحی مقدم باشد. وحدت ملی به معنای یکسان فکر کردن نیست؛ به معنای یکصدا شدن در دفاع از ایران است.

فرهنگ ایرانی و آموزه‌های دینی نیز همین را به ما آموخته‌اند. امیرالمؤمنین علی(ع) صلح را نعمتی بزرگ می‌دانست، اما در همان حال نسبت به غفلت از دشمن هشدار می‌داد. این سخن، یادآور آن است که صلح واقعی با هوشیاری و آمادگی برای دفاع همراه است، نه با ساده‌انگاری.

به عنوان یک شهروند، آرزو داریم کشورم هیچ‌گاه طعم جنگ را نچشد؛ اما همان‌قدر باور داریم که صلح، بدون اقتدار و بدون همبستگی ملی، پایدار نخواهد ماند. مقاومت، ستایش جنگ نیست؛ تضمین صلح است. مقاومت یعنی اجازه ندهیم هیچ قدرتی تصور کند می‌تواند با تهدید و تجاوز، اراده یک ملت را در هم بشکند.

امروز، بیش از هر زمان دیگری، ایران به آرامش، عقلانیت و همدلی نیاز دارد. اگر اختلاف‌های خود را به میدان رقابت دشمن ببریم، هزینه آن را همه خواهیم پرداخت. اما اگر با وجود تفاوت دیدگاه‌ها، در دفاع از وطن کنار یکدیگر بایستیم، نه تنها از این مقطع عبور خواهیم کرد، بلکه سرمایه‌ای ماندگار برای آینده کشور خواهیم ساخت.

صلح، آرزوی همه ماست؛ اما صلحی که بر پایه عزت، امنیت و وحدت ملی بنا شود، نه صلحی که از سر ضعف و انفعال بر ما تحمیل شود. مقاومت، در چنین نگاهی، نه انتخاب جنگ، بلکه مسئولیت در برابر ایران است.