چگونه توصیه به آتش زدن تفاهم نامه ای می کنید که رهبرانقلاب پیگیر تحقق مفاد آن هستند؟

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی محمدسعید احدیان رییس شورای مرکزی این جمعیت نوشت : برادر بزرگوار، جناب آقای حاج شیخ اسماعیل رمضانی، بنده به‌عنوان یکی از پامنبری‌های شما، سخنرانی‌تان در امام‌زاده صالح را به خاطر دارم که توضیح دادید مردم بیشتر از اینکه بر اساس عقل تصمیم بگیرند، بر اساس احساس تصمیم می‌گیرند و این شعر مولوی را شاهد آوردید که: «پای استدلالیان چوبین بود / پای چوبین سخت بی‌تمکین بود». برداشت من این نبود که شما نگاه تجویزی به احساس‌گرایی دارید، بلکه فکر کردم که شما توصیفی از واقعیت موجود می‌کنید؛ اما این روزها بیانات داغ و احساس‌برانگیز شما به‌گونه‌ای است که در این موضوع دچار تردید شدم که شاید رویکرد شما تجویز به احساس‌گرایی است.

شما در آخرین نوشته‌تان با ادبیاتی احساس‌برانگیز نوشتید مذاکره برای مسئولین چنان طعم شیرینی دارد که مثل نوزاد نمی‌خواهد سینه مادر را رها کند و سپس نوشتید حالا که مسئولین این یادداشت تفاهم را آتش نمی‌زنند، مردم آن را آتش بزنند. ابتدا توضیح دهم که قرار نیست هیچ مذاکره‌ای قبل از اینکه آمریکا به تعهداتش در تفاهم‌نامه عمل کند، صورت گیرد. با این توضیح، با اینکه از نظر شما «پای استدلالیان چوبین بود»، مطالعه این چند نکته استدلالی خالی از فایده نیست:

۱_رهبر معظم انقلاب که همه ما خود را متعهد به تبعیت از ایشان می‌دانیم، تکلیف مسئولین و تکلیف مردم را در پیامی علنی و صریح نسبت به این تفاهم‌نامه روشن کرده‌اند. تکلیف مسئولین مذاکره‌کننده این است که پیگیر تحقق شروطی باشند که در تفاهم‌نامه، آمریکا به آن متعهد شده است و تکلیف مردم، از جمله شما، هم این است که منتظر تحقق این شروط باشند. برای بنده روشن نیست براساس کدام منطق ولایت‌پذیری، شما توصیه به آتش زدن تفاهم‌نامه‌ای می‌کنید که ولی‌امر پیگیر مفاد آن هستند. گرچه برای مخاطبان شما ممکن است این استدلال روشن، چون مطابق احساسات آنها نیست، خریداری نداشته باشد، اما بنده پای منبر شما، خطبای بزرگوار، یاد گرفته‌ام که خداوند باری‌تعالی در روز آخرت بر اساس احساسات، اعمال ما را محاسبه نمی‌کند.

۲_ستاد گرامی و بزرگوار. واقعاً مذاکره با آمریکای قاتل چه طعم شیرینی دارد؟ برای فردی مثل دکتر قالیباف، به‌عنوان رئیس هیئت مذاکره‌کننده، مذاکره با آمریکا مایع تلخ و بدبویی است که آشامیدن آن، بر اساس منافع مادی شخصی، جز خسارت نتیجه‌ای ندارد. خیلی جذاب‌تر و شیرین‌تر است که به‌عنوان رئیس مجلس کنار گود بنشینی و مطالبه‌گری کنی و عده‌ای هم برای شما هورا بکشند. آیا شیرین‌تر نیست به‌جای شنیدن شعار بی‌شرف و فحش خانوادگی، تبدیل شوی به حاشیه‌نشین و سؤال‌کننده از نیروهای جان‌برکف نظامی و امنیتی؟ باور کنید جهاد تبیینی که برای برخی هزاران فالوور آورده است و تضمین پیروزی در انتخابات‌های بعدی است، خیلی شیرین‌تر از مذاکره‌ای است که شما را تبدیل به خیانت‌کار کرده است؛ اما وقتی تکلیف نایب ولی‌عصر، پیگیری تحقق تعهدات آمریکا در تفاهم‌نامه است و هنگامی که می‌بینی وظیفه داری حقوق مردم مبعوث‌شده را از حلقوم دشمن ظالم بیرون بکشی و خود را برای جنگ بعدی آماده کنی، و وضعیت مردم مظلوم لبنان را که نیاز به تفاهم‌نامه دارند متوجه می‌شوی، می‌پذیری که زخم‌زبان امثال شما، استاد گرامی، را به جان بخری، اما به تکلیفت عمل کنی و همانند آن امام شهید تلاش کنی «ولایخافون لومه لائم» را مبنای عملت قرار دهی، نه «پای استدلالیان چوبین بود» را.

برای امثال آقای قالیباف، مذاکره با آمریکا «جهاد انفس» است که آبرو دادن سخت‌تر از جان دادن است و بهترین هدیه این است که ولی‌فقیه بار نوشیدن این مایع تلخ و بدبو را هرچه زودتر از دوشش بردارد. آن وقت خواهید دید که با چه علاقه‌ای این مایع بدبو را بیرون خواهد انداخت.