به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی حجت الاسلام و المسلمین محمد منتج معاون امور استان ها و تشکیلات این جمعیت در یادداشتی نوشت :
در جهان امروز، امنیت دیگر یک متغیر ساده نیست که بتوان آن را با بخشنامه‌های پراکنده و تصمیم‌های جزیره‌ای مهار کرد. کافی است به تجربه زیستۀ قدرت‌های بزرگ نگاه کنیم؛ هرجا پای منافع حیاتی، جنگ رسانه‌ای، فشار اقتصادی و مخاطرات اطلاعاتی در میان باشد، فقدان یک «مرکز ثقل» برای جمعبندی و تصمیم‌گیری، به بهایی گزاف تمام می‌شود. تاریخ حکمرانی مدرن نشان می‌دهد که از آمریکا پس از خاکسترهای جنگ جهانی دوم (۱۹۴۷) تا هند، بریتانیا و ژاپن(و بیش از ۷۰ کشور مهم دنیا) در دهه‌های اخیر، همه به یک حقیقت مشترک رسیده‌اند: «دنیای جدید، اتاق فرمان واحد می‌خواهد.»
شعام در ایران
اما در ایران، داستان کمی متفاوت و البته عمیق‌تر است. جمهوری اسلامی، نه به‌عنوان یک بازیگر معمولی در زمین ژئوپلیتیک، که به‌مثابه یک نظام مستقل و انقلابی، همواره در کانون طوفان‌های متنوع بوده است. اصل ۱۷۶ قانون اساسی، شورای عالی امنیت ملی (شعام) را نه برای تشریفات اداری، که برای پاسداری از تمامیت ارضی و صیانت از حاکمیت ملی پیش‌بینی کرده است. این تصریح قانونی، فریاد رسای یک واقعیت است: کشوری با این حجم از تهدیدات چندلایه، نمی‌تواند سرنوشت خود را به تصمیم‌های لحظه‌ای و سلیقه‌ای بسپارد. شعام، پاسخ عقلانی نظام به این ضرورت است که هرچه پیچیدگی تهدیدها بیشتر می‌شود، نیاز به «وحدت فرمان» در عالی‌ترین سطح، حیاتی‌تر می‌گردد.
مزیت شعام ما بر شعام آنها
اینجا یک تفاوت بنیادین پدیدار می‌شود. در بسیاری از پایتخت‌های جهان، شورای امنیت ملی صرفاً «اتاق فکر رئیس‌جمهور» یا بازوی مشورتی قوه مجریه است. اما «شعام» در ایران، از این دایرۀ تنگ فراتر رفته است. این شورا یک نهاد صرفاً دولتی نیست؛ بلکه تجلی یک بلوغ حاکمیتی است. حضور رؤسا هر سه قوه، فرماندهان ارشد دفاعی و امنیتی، و ارتباط مستقیم و ناگسستنی‌اش با مقام معظم رهبری، به آن وزنی راهبردی بخشیده است. از این‌رو، شعام را باید نه فقط یک میز هماهنگی، بلکه «مغز متفکر، فرابخشی و راهبردی نظام» در عرصۀ امنیت ملی دانست.
هنر شعام در چیست؟
این شورا، همچون یک کیمیاگر اطلاعات، باید طوفان داده‌های خام، گزارش‌های امنیتی، تحلیل‌های سیاسی و ارزیابی‌های دفاعی را بگیرد و آنها را در یک فرآیند کارشناسی و منقّح، به «گزینه‌های راهبردی» تبدیل کند. شعام، بازوی فکری رهبری نظام است برای آنکه پراکندگی را به انسجام، و ابهام را به تصمیم قاطع تبدیل کند؛ نهادی که قبل از تصمیم رهبری، مشاور امین ایشان است؛ و پس از تصمیم ایشان، اراده‌ی رهبری نظام را به سازوکار قابل اجرا پیوند می‌زند.
شعام؛ بازوی قدرتمند رهبری
مهم‌ترین حلقه‌ی این زنجیر، پیوندِ شعام با مقام معظم رهبری است. امنیت در ایران، یک پرونده‌ی اجرایی روزمره نیست که با تغییر دولت‌ها و هیجانات سیاسی، مسیرش عوض شود. اینکه مصوبات شعام در چارچوب سیاست‌های کلان و با تأیید رهبری معنا می‌یابد، یک امتیاز تشریفاتی نیست؛ بلکه «تضمین ثبات و عمق رهبردی» است. این پیوند، قطب‌نمای امنیت کشور را نه بر اساس باد موافق منافع مقطعی، که بر اساس «مغناطیس مصلحت کلان انقلاب و منافع بلندمدت ملت» تنظیم می‌کند.
جمعبندی
کشوری با موقعیت ایران، در محاصرۀ این‌همه تهدید آشکار و پنهان، اگر «وحدت فرمان» نداشته باشد، محکوم به «چندصدایی مخرب» است. دفاع از شعام، دفاع از یک ساختار زائد نیست؛ دفاع از «عقلانیت حکمرانی» در برابر آشوب است.
و اما کلام آخر
اگر بخواهیم عصارۀ این همه معنا را در یک جمله خلاصه کنیم، باید بگوییم: «شورای عالی امنیت ملی، اتاق فرمان امنیت، مغز متفکر نظام و بازوی راهبردی رهبری است تا ایران در گرداب طوفان‌های منطقه، هرگز راه خود را گم نکند و تصمیم‌های سرنوشت‌سازش، نه از سر اضطراب، که با تکیه بر بصیرت، انسجام و اقتدار اتخاذ شود.»
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید