معجزه نود میلیونی برای وطن

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت پیشرفت و عدالت آرمان مهدی زاده دبیر این جمعیت در استان گیلان در یادداشتی نوشت :دهه هشتاد شمسی زمان تولد جریاناتی است که بر اثر اهمیتشان تایم لاین زمانی عرصه سیاست ایران را به دو مقطع قبل و بعد این زمان تقسیم می کند.
پیروزی فردی پیرامونی نسبت به مرکزیت الیت جریان اصولگرایی در انتخابات ۸۴ راه را برای پشتیبانی و سازماندهی طغیان گران علیه مرجعیت تشکیلاتی جبهه انقلاب باز کرد.
دولت وقت مشوق و محرک کسانی شد که دل به شیخوخیت جامعتین و موثرین عرصه جهاد و شهادت نداشتند.
در واقع زایش نامشروعی رقم خورد در جهت تهییج منفی باورمندان مخلص انقلاب اسلامی علیه عنصر عقلانیت که کنش عملی اش می شود مهر پرانی به شهید لاریجانی در شهر مقدس قم.
اتاق فکری که این مولود شریر را تغذیه می نمود تاریکخانه هایی بودند ظاهرا موجه ، که دیگر به پیاده نظام “سوپرانقلابی” خود فقط به دید تاکتیکی نمی نگریستند ، بلکه برای تحقق آرمانشهر ذهنی شان سرمایه گذاری بلند مدتی بر این “جمهور ناب” داشتند.
خالص سازی اجتماعی و به دنبال آن کودتای بروکراتیک در بدنه ساختار اداری فرضیه ای بود که آن را راه حل عبور نظام جمهوری اسلامی از چالش های پیش رویش می دانستند.
آنچه خلاصه می توان در این بخش گفت اینست که منتفعان سیاسی در راستای تخریب و حذف نهاد اجماع ساز جریان انقلابی و قوه عاقله حاکمیت برآمدند.
آنها پذیرشی نسبت به اصل موجودیت جریان هایی غیر خود نداشتند و دایره زیست اجتماعی در چهارچوب قانون را محدود تر کردند.
آنچه که مدتی قبل از سال ۱۴۰۰ و با مدلی وقیحانه در کشور ترویج می شد ایده خالص سازی بود و طراحان و مجریانش دل در گرو این مهم داشتند که علت عدم توفیق ساختار حکمرانی در کشور ، عدم یکدستی نگرش ها و همسویی افراد است.
آنها آنقدر دایره خودی ها را تنگ فرض کردند که حتی “دکتر علی لاریجانی” با سوابق متعدد را غیر خودی فرض نموده و حضورش را برنتافتند. آنها به قدری در خودمحوری و رفتار محفلی غرق شدند که حتی از هیچ تلاش برای تخریب دکتر قالیباف ریاست مجلس شورای اسلامی و حجت الاسلام و المسلمین اژه ای ریاست قوه قضائیه فروگذار نکردند.
آنچه موجب شکست ایده حکمرانی “فرقه ناکثین ثانی” گردید و پروژه خالص سازی را با شکست مواجه کرد این امر بود که کشور از سال ۱۴۰۰ نتوانست به مسائل و مشکلاتی که با آن دست و پنجه نرم می کرد فائق آید یا حداقل آنکه رو به بهبود حرکت کند.
انسداد در سیاست بین الملل با به انتظار نشستن برای “زمستان سخت” ایجاد شد.
ادامه کاهش مشارکت مردم در عرصه های اجتماعی با مشارکت ۴۰ درصدی در انتخابات مجلس دوازدهم به اوج رسید و شکست سیاست داخلی را عیان ساخت.
حوادث ۱۴۰۱ به وضوح نتیجه عملکرد فرهنگی سیاستگذاران و مجریان بود. و اقتصاد بیمار نیز روز به روز سفره معیشت مردم را خالی تر و خلوت تر نمود.
همه اینها زاییده و نتیجه تفکری بود که از دهه ۸۰ به درخت زقومش آب ریختند و میوه تلخش را در ابتدای قرن بعد به ذائقه نظام و مردم چشاندند.
آنچه که مجموعا در تدبیر نظام و تصمیم مردم آینده کشور را نسبت به اراده تاریک خالص سازان مقاوم نمود و دست آنها را برای کنشگری مطلق العنان بست ، بروز و انتشار ایده “هسته سخت ۹۰ میلیونی” بود. آنچه که به اختصار در بیان دکتر قالیباف در تشریح این گزاره ارائه شده بدین مفهوم است که ما هیچ شهروند درجه یکی از نظر ساختار جمهوری اسلامی نداریم.
هیچ طیف مردمی منتی بر نظام ندارد که بعد هر اقدام ، حقی مضاعف نسبت به آحاد ملت از کشورش مطالبه کند.
هسته سخت محدود و در اقلیت نمی تواند که با اردوکشی خیابانی و اهانت ، اراده ارکان تصمیم گیری ساختار را که برخواسته از قانون و رای مردم است خدشه دار کند.
مبنای سیاست های نظام جمهوری اسلامی می بایست برخواسته از مصالح و ذائقه کلیت جامعه ایرانی باشد که بخصوص بعد از جنگ ۱۲ روزه در بیان رهبر شهید با جمله مشهور “ای ایران بخوان” تبلور یافت. آنچه که تا دیروز اهمیت داشت امروز ضرورتی است گریز َناپذیر ، اما مطلبی که ما را از سطح عمومی بحث ارتقاء می دهد ، این نکته می باشد که از تامل در سرنوشت واکنش فاندامنتالیست های سیاسی اینگونه مستفاد می گردد : هیچوقت عقب نشینی نکن !
هیچ زمانی با معدل مواضع اجتماع خود همسو نشو !
آیا در مقابل این دگمیت ، شعار “وحدت” تا کجا کارگشاست؟
متاسفانه حس بنده حقیر اینست که میخ آهنی وحدت در سنگ سخت جهالت فرو نخواهد رفت.
در این هنگام ما در یک دوراهی مهم و خطرناک قرار خواهیم گرفت.
زمانی که وحدت با مدل “هسته سخت ۹۰ میلیونی” که حتما راهگشا و پیش شرط حل مسائل ایران می باشد شکل نگیرد ، آیا آماده انتخاب هستیم؟
آن نقطه ، محل انتخابیست میان اینکه با اکثریت مردم وحدت نماییم یا وفاق با اقلیت پر سرو صدا را برگزینیم.
این دوراهی پیش روی ماست…
یا ملت ایران یا اقلیت سربار…