کارکرد ارتباطی طنین الله‌اکبرهای تاریخی شب ۲۲ بهمن

اميرحسين یزدان پناه عضو شورای مرکزی جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی در یادداشتی نوشت: شعارهای گسترده و حتی فرا انتظار در شب ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، صرفاً یک سنت نمادین نبود؛ بلکه یک پاتک ارتباطی (Counter-Communication Act) علیه تلاش عده ای برای ایجاد مارپیچ سکوتی بود که پس از وقایع دی‌ماه عده ای سعی در ایجاد آن در جامعه ایران به خصوص طیف های انقلابی داشتند. هرچند راهپیمایی عظیم ۲۲ دی ماه، تا حد زیادی تکلیف را روشن کرده بود اما امشب از جهت این که می توانست زمینه ساز ایجاد مارپیچ سکوت باشد، نقش مردم بسیار مهم بود. درحقیقت شعارهای امشب با «مرئی‌سازی حمایت»، اعتماد به‌ نفس بیشتری را به اکثریت جامعه ایران که عزادار شهدای ۱۸ و ۱۹ دی ماه و شبه کودتایی که رخ داد هستند بازگرداند و به آن‌ها یادآوری کرد که برخلاف تصویرسازی رسانه‌های معاند و فضای مجازی آن‌ها نه تنها در انزوا نیستند بلکه جزئی از یک اکثریت بسیار قابل توجه هستند.

۲️⃣ هرچند در روزهای گذشته برخی گزارش های مستند از جمله گزارش روزنامه #فیگارو بخشی از ابعاد جنگ شناختی علیه ایران را عیان کرد و نشان داد که ۹۵ درصد اکانت‌های سلطنت‌طلب که ایموجی «تاج» دارند، جعلی هستند اما از آنجایی که براساس دیدگاه الیزابت نوئل-نیومان، موتور محرک #مارپیچ_سکوت، ترس افراد از طرد شدن توسط جامعه است، طنین‌انداز شدن صدای الله‌اکبر از پشت‌بام‌ها و پنجره‌ها، یک دادهٔ عینی و شنیداری وارد محاسبات شبه‌آماری این روزهای فضای رسانه ای و مجازی ایران کرد و ثابت کرد که فضای مجازی که در تسخیر جریان غربی- عبری و ضد انقلاب است، به هیچ وجه بازتاب‌دهندهٔ کف جامعه و محلات نیست و حتی به قول نوئل-نیومان کسی که نترسد و با صدای بلند صحبت کند، مارپیچ را به نفع خود معکوس می‌کند.

 اهمیت دیگر شعارهای دیشب، ایجاد اثر «واگنِ گروه موسیقی» (Bandwagon Effect) است که به خیلی ها جسارت ایستادن در سمت درست تاریخ را داد. نتیجه عینی این اثر ارتباطی، در راهپیمایی ان شاء الله قدرتمند و پرشکوه فردا دیده خواهد شد.