مکانیزم ماشه و لزوم اقدامات سریع

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی حزب پیشرفت و عدالت، تلاش دو ماهه اخیر مسئولین سیاست خارجی کشور، گرفتن تمام بهانه‌ها و نشان دادن حداکثر انعطاف در برابر تروئیکای اروپایی بود تا ماشه اجرایی نشود یا حداقل تعلیق گردد. متاسفانه، رفتار این دولت‌ها به تبعیت از آمریکا، فشارافزایی به ایران یا ارائه درخواست‌های کاملا غیرمنطقی بود که هیچ انسان عاقلی آن را نمی‌پذیرد. حالا برای مردم هم واضح شده است که جمهوری اسلامی تلاشش در این زمینه را به کار بست و این طرف غربی بود که نمی‌خواست و نمی‌خواهد موضوع را از مسیر درستش حل نماید. در عرصه جهانی نیز، روسیه و چین و بسیاری از کشورهای مستقل، به خوبی در مقابل این اقدامات غیرقانونی توجیه شده و حتی اقداماتی در برابر آن انجام دادند. این دستاوردها از اقناع داخلی تا همکاری بین‌المللی، انصافا ارزشمند و قابل توجه است.

امروز اما برعکس برخی دوستان که گذشته‌نگر هستند و بجای عبرت، بیشتر به دنبال زدن رقبای سیاسی هستند، باید به آینده چشم دوخت. باید طرحی کلان داشت که چشم‌انداز و تصویر آینده داشته باشد. دشمن در تلاش است تا به مردم و نخبگان ما بگوید، آینده‌ای وجود ندارد و ایران در بن‌بست است.

مهم‌ترین کار مسئولین، شکستن این انگاره با عمل است. گرچه سخن و بیان هم مهم است اما باید به واقعیت پیوست داده شود چراکه مردم از شنیدن وعده‌ها لبریز هستند. پاسخ به اقدام اروپا می‌تواند خروج از NPT باشد اما باید فهم کنیم که اقدامات بسیار دردآورتری برای کشورهای اروپایی وجود دارد که ایران می‌تواند آنها را فعال سازد. برای مثال تکمیل سریع (کمتر از سه ماهه) ریل اینچه‌برون-گرمسار و اتصال واقعی ریلی روسیه به ایران، یکی از ضربات بزرگ به اروپا است.

 در مقابل آمریکا نیز باید قراردادهای واقعی و روی زمین با چین را بست و به سرعت اجرایی کرد. در دنیای امروز، نیازی نیست که شما پاسخ مستقیم به دشمنان‌تان بدهید. بلکه ضربه در حوزه اقتصادی سیاسی می‌تواند بسیار موثرتر باشد. در اینجا یک خطر وجود دارد و آن کند بودن سیستم تصمیم‌گیری و اجرا در کشورمان است. متاسفانه دولت محترم به اندازه کافی یکپارچه نیست و سرعت رسیدن به اجماع در درون آن و در کنار دیگر نهادها، کندتر از میزان لازم در شرایط کنونی است. اقدامات هم معمولا یکپارچه نیست و هر وزارتخانه به صورت جزئی و بخشی اقدام می‌کند.

برای مثال درحالی‌که وزارت راه و صمت باید در کریدور همکار راهبردی هم باشند، هرکدام به یک مسیر مجزا می‌روند. یا در زمانی‌که بانک مرکزی باید در کنار وزارت صمت به تامین مالی هدفمند توسعه صنعتی با تاکید بر صنایع نظامی کمک کند، دو مسئول محترم باهم اختلاف دارند و در چند ماهه پایانی سال گذشته باهم «قهر» بوده‌اند. در این وضعیت، بازهم فرصت‌های تعاملی با چین و روسیه به نتیجه واقعی و عملیاتی منجر نخواهد شد. لذا خطر جدی در این زمینه، بیشتر به دولت محترم و نهادهایی مانند شورای امنیت ملی بازمی‌گردد. در صورتیکه این نهادها بتوانند به خوبی اقدامات لازم را انجام دهند، حتما می‌توان از این ضربه، استفاده راهبردی کرد.