حضور آگاهانه و ضرورت پرهیز از وحدت‌شکنی

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی رضا محمدزاده دبیر این جمعیت در استان آذربایجان غربی در یادداشتی نوشت:تجربه‌های گذشته نشان داده است که عبور موفق از بحران‌ها، تنها با تکیه بر توان دفاعی و دیپلماسی امکان‌پذیر نیست؛ بلکه اعتماد متقابل میان مردم و مسئولان، انسجام اجتماعی و برخورداری از دستگاه محاسباتی دقیق نیز از مؤلفه‌های تعیین‌کننده قدرت ملی به‌شمار می‌روند.
نقض مکرر تعهدات و تفاهم‌های بین‌المللی، از جمله توافق‌هایی که در بالاترین سطوح سیاسی میان ایران و آمریکا شکل گرفته است، بار دیگر این واقعیت را آشکار می‌کند که در مناسبات جهانی، صرفِ امضا و وعده سیاسی نمی‌تواند تضمین‌کننده اجرای تعهدات باشد.
در چنین شرایطی، ملت ایران با حفظ هوشیاری و استمرار مطالبه‌گری مسئولانه می‌تواند از مسئولان دلسوز و اقداماتی که در مسیر تأمین منافع کشور انجام می‌شود، پشتیبانی کند. این اعتماد، البته رابطه‌ای دوسویه است: مردم با حضور آگاهانه و مسئولانه خود پشتوانه کشورند و مسئولان نیز موظف‌اند با صداقت، شفافیت، کارآمدی و پاسخ‌گویی، سرمایه اجتماعی را حفظ و تقویت کنند.
دشمن هنگامی که در رویارویی مستقیم به اهداف خود دست نمی‌یابد، معمولاً عرصه نبرد را تغییر می‌دهد و از ابزارهای جنگ ترکیبی بهره می‌گیرد. در این مرحله، دو نقطه بیش از همه هدف قرار می‌گیرند: نخست، تاب‌آوری و امید مردم و دوم، دستگاه محاسباتی مسئولان و تصمیم‌گیران کشور. ایجاد فرسودگی روانی در جامعه و سوق‌دادن مدیران به محاسبات نادرست، می‌تواند اهدافی را محقق کند که دستیابی به آنها از طریق مقابله مستقیم دشوار بوده است.
ابزار اصلی این راهبرد، کاشت بذر تردید، یأس، ترس، بدگمانی و اختلاف است. بزرگ‌نمایی مشکلات، تحریف واقعیت‌ها، انتشار اخبار تأییدنشده و القای بن‌بست، از جمله روش‌هایی است که می‌تواند اراده عمومی را تضعیف و قدرت تصمیم‌گیری را مختل کند. البته مقابله با این وضعیت به معنای نادیده‌گرفتن کاستی‌ها یا خاموش‌کردن نقد نیست؛ بلکه باید میان نقد دلسوزانه و اصلاح‌گرانه با تخریب اعتماد عمومی و هم‌صدایی ناخواسته با عملیات روانی دشمن تفاوت قائل شد.

راه خنثی‌سازی چنین نقشه‌ای، ایستادگی همراه با روشن‌بینی، حفظ وحدت، تقویت انسجام اجتماعی و گسترش اعتماد متقابل است. وحدت نیز به معنای یکسان‌اندیشی یا کنارگذاشتن اختلاف‌نظرهای طبیعی نیست؛ بلکه به معنای مقدم‌داشتن منافع ملی، رعایت اخلاق در نقد، پرهیز از نزاع‌های فرساینده و ندادن فرصت بهره‌برداری به بدخواهان کشور است. جامعه‌ای که بتواند در عین برخورداری از تکثر دیدگاه‌ها، بر اصول و منافع بنیادین خود هم‌داستان بماند، در برابر فشارهای بیرونی و عملیات روانی آسیب‌پذیری کمتری خواهد داشت.

در این میان، مسئولیت مدیران کشور سنگین‌تر است. حمایت از معیشت مردم، مبارزه واقعی با فساد، شنیدن صدای منتقدان، توضیح صادقانه تصمیم‌ها و پرهیز از وعده‌های تحقق‌ناپذیر، از مهم‌ترین الزامات تقویت اعتماد عمومی است.
امروز بیش از هر زمان دیگری باید دانست که قدرت ایران تنها در تجهیزات دفاعی یا ظرفیت‌های اقتصادی خلاصه نمی‌شود؛ مردم امیدوار، مسئولان دقیق و پاسخ‌گو و جامعه‌ای منسجم، مهم‌ترین پایه‌های اقتدار ملی‌اند. حضور هوشیارانه مردم، همراه با نقد مسئولانه و پرهیز از وحدت‌شکنی، می‌تواند دستگاه محاسباتی دشمن را دچار خطا کند و زمینه عبور کشور از دشواری‌ها را فراهم آورد. راه غلبه بر فشارها، نه انفعال و ناامیدی، بلکه آگاهی، اعتماد متقابل، مسئولیت‌پذیری و ایستادگی متحدانه بر مدار منافع ایران است.